کشف «تراشه ۲۰ هزار ساله» در اعماق قطب جنوب/ آیا بیگانگان پیش از ما ساکن زمین بودهاند؟
دنیای علم به تازگی با حقیقتی روبه رو شده که پذیرش آن شوک بزرگی به تاریخنگاران وارد آورده؛ یک قطعه فلزی که نباید وجود داشته باشد، اما اکنون روی میز آزمایشگاه است.
به گزارش جهان مانا، آیا ما اولین تمدن هوشمند روی این سیاره هستیم که به فناوری دیجیتال دست یافتهایم؟ یافتههای جدید در قطب جنوب نشان میدهد شاید میلیونها سال پیش، کسی دقیقاً به همان جایی رسیده بود که ما امروز هستیم.
در حالی که سرمای کشنده قطب جنوب هر موجود زندهای را از پای درمیآورد، تیمی از محققان بینالمللی با استفاده از متههای حرارتی نفوذگر به عمق ۳ کیلومتری یخهای «وُستوک» نفوذ کردند. آنها انتظار داشتند نمونههای یخ باستانی برای مطالعه آب و هوا پیدا کنند، اما به جای آن، با شیئی روبه رو شدند که تمام محاسبات را به هم ریخت: یک محفظه کوچک از جنسی شبیه به تیتانیوم که درون آن شبکهای از مدارهای ظریف و فوقپیشرفته قرار داشت. آزمایشهای کربن ۱۴ و ایزوتوپهای محیطی نشان میدهد که این قطعه بیش از ۲۰ هزار سال قدمت دارد؛ یعنی زمانی که بشر هنوز در غارها زندگی میکرد. این کشف، بحثهای داغی را درباره وجود تمدنهای پیشرفته پیش از تاریخ یا حضور بازدیدکنندگان فرازمینی به راه انداخته است. فلزی که در طبیعت یافت نمیشود.
کشف یک قطعه آلیاژ شگفت انگیز
اولین چیزی که باستانشناسان را در آزمایشگاههای پیشرفته شگفتزده کرد، جنس بدنه این قطعه بود. این شیء از آلیاژی ساخته شده که ترکیبی از آلومینیوم، تیتانیوم و مقدار کمی از عنصری ناشناخته است که در جدول تناوبی فعلی ما جای ندارد. خلوص این فلزات به قدری بالاست که تولید آنها حتی با کورههای صنعتی امروزی هم دشوار است. این یعنی سازندگان آن به دانش متالورژی (فلزشناسی) مجهز بودهاند که هزاران سال از زمان خود جلوتر بوده است.
مدارهایی با ابعاد نانومتری در عصر حجر
وقتی قطعه زیر میکروسکوپهای الکترونی قرار گرفت، شگفتی دوچندان شد. آنچه ابتدا شبیه به تزئینات سنگی به نظر میرسید، در واقع مدارهای چاپی با ظرافتی خیرهکننده بودند. پهنای برخی از این مسیرهای مسی به اندازه چند نانومتر است؛ دقیقاً همان ابعادی که ما امروز در پیشرفتهترین تراشههای گوشیهای هوشمندمان استفاده میکنیم. نکته عجیب اینجاست که هیچ اثری از فرسودگی یا اکسید شدن در این مدارها دیده نمیشود، گویی یخهای قطبی مانند یک کپسول زمان، این تکنولوژی را برای ما سالم نگه داشتهاند.
انرژی نقطه صفر
در حال حاضر مهندسان به دنبال منبع تغذیه این دستگاه هستند، اما هیچ باتری یا پورت ورودی پیدا نکردند. فرضیه فعلی این است که این تراشه با استفاده از «انرژی نقطه صفر» یا ارتعاشات مغناطیسی زمین کار میکرده است. به عبارت سادهتر، این قطعه به گونهای طراحی شده که انرژی خود را به طور مستقیم از محیط اطرافش جذب کند. به گزارش سایت Springer این موضوع میتواند انقلابی در صنعت انرژی ایجاد کند؛ چرا که ما را به سمت ساخت وسایلی هدایت میکند که هرگز نیازی به شارژ شدن ندارند.
کدهایی که از ستارهها میگویند
برای رمزگشایی از الگوهای موجود روی این تراشه از هوش مصنوعی کمک گرفته شد. نتایج اولیه نشان میدهد این مدارها در واقع حاوی اطلاعاتی به صورت کدهای باینری (صفر و یک) هستند. جالبترین بخش، نقشهای است که از چیدمان ستارگان در ۲۰ هزار سال پیش حک شده است، با این تفاوت که موقعیت برخی سیارات از زاویهای ترسیم شده که فقط از خارج از جو زمین قابل مشاهده است. این یعنی سازنده این قطعه، دیدگاهی فراتر از یک موجود زمینیِ غارنشین داشته است.
تمدن از دست رفته یا ردپای مسافران زمان؟
اکنون دو نظریه اصلی وجود دارد. نظریه اول میگوید بشر یک بار دیگر در گذشته به اوج تکنولوژی رسیده و ما بازماندگان فراموشکار آن تمدن هستیم. نظریه دوم، این قطعه را متعلق به مسافران زمان یا تمدنهای فرازمینی میداند که قطب جنوب را به دلیل دور بودن و ثبات یخی، به عنوان مکانی برای دفن کردن ابزارهای خود انتخاب کرده بودند تا در زمان مناسب توسط نسلهای بعدی پیدا شود.
