دلتنگی صالح حردانی برای رامین رضاییان !

به گزارش جهان مانا،صالح حردانی همچنان یکی از مدافعان راست قابل اتکای استقلال محسوب می‌شود، اما واقعیت این است که چیزی در بازی او تغییر کرده؛ انگار آن شعله رقابت و جنگندگی که در نیم‌فصل نخست از او یک بازیکن متفاوت ساخته بود، حالا کم‌فروغ‌تر شده است.

صالح حردانی در ترکیب استقلال هنوز هم مدافع راستی با استانداردهای مشخص است؛ بازیکنی که از نظر فنی می‌تواند وظایفش را انجام دهد و در سطح قابل قبولی ظاهر شود. اما او به شکل محسوسی با روزهایی که از نیمکت به ترکیب اصلی رسید تفاوت دارد. آن انگیزه و سماجتی که زمانی در بازی او موج می‌زد، دیگر مثل گذشته دیده نمی‌شود. این مسئله به معنای کم‌کاری حردانی نیست. او همچنان تلاش می‌کند، می‌دود و در جریان مسابقه حضور دارد، اما تفاوت در جزئیات است؛ همان جزئیاتی که از یک بازیکن معمولی، یک مهره تأثیرگذار می‌سازد. در مقطعی از فصل، حردانی برای توپ‌های مرده تکل می‌زد، روی هر صحنه سماجت داشت و رفت‌وبرگشت‌های خستگی‌ناپذیرش به چشم می‌آمد.

دلیل اصلی آن نسخه متفاوت از صالح، رقابت سنگینی بود که بین او و رامین رضاییان شکل گرفته بود. حردانی خوب می‌دانست رامین یک رقیب ساده نیست؛ بازیکنی که اگر پیراهن فیکس را بگیرد، با احتمال درخشش می‌تواند جایگاه او را به خطر بیندازد. حتی جایگاهی که در تیم ملی هم برای حردانی اهمیت زیادی داشت. همین فشار رقابت باعث می‌شد انرژی او در تمرینات و مسابقات به سود استقلال تمام شود. او در سمت راست استقلال یکی از بهترین مقاطع دورانش را سپری کرد؛ روزهایی که حتی بازوبند کاپیتانی را هم می‌بست و در زمین چهره‌ای کاملاً متفاوت داشت.

با این حال، در دیدار مقابل الحسین اردن اگرچه حردانی تلاش زیادی انجام داد، اما خبری از آن انگیزه همیشگی نبود. او بیشتر با اتکا به توانایی‌های فنی‌اش بازی کرد و همان عملکرد مورد انتظار را، با اندکی افت‌وخیز، در طول نود دقیقه ارائه داد. اما بحث اینجاست که استقلال از صالحِ نیم‌فصل نخست، نسخه‌ای بالاتر دیده بود؛ بازیکنی که رقابت او را به سطح دیگری رسانده بود. حالا با بازگشت ابوالفضل تورانیان، مدافع تازه‌وارد استقلال، شاید دوباره شرایطی ایجاد شود که انگیزه رقابت به تمرینات و مسابقات این تیم برگردد؛ چیزی که استقلال در این روزهای سنگین، بیش از هر زمان دیگری به آن نیاز دارد.

در نقطه مقابل، رامین رضاییان که راهی فولاد خوزستان شده، با انگیزه جلب نظر سرمربی تیم ملی و اثرگذاری در تیم جدیدش، روزهای خوبی را تجربه می‌کند. همین تفاوت مسیر نشان می‌دهد فوتبال فقط تاکتیک و تکنیک نیست؛ مسائل روحی و روانی گاهی تعیین می‌کنند یک بازیکن در چه سطحی ظاهر شود و یک تیم تا کجا می‌تواند بالا برود.